Elke droom begint met een wens

Hey...dit ben ik. Mijn naam is Johanna. Ik ben alleenstaande moeder van een dochter. Ik ben nog elke dag dankbaar dat zij in mijn leven mocht komen. Als klein meisje wist ik al zeker dat ik mama wilde worden. Ik was heel vaak bij gezinnen de oppas-mama en ben zelfs een half jaar naar Amerika geweest als au-pair bij een tweeling baby van 3 weken oud toen ik aan kwam. Ik genoot intens van deze tijd. Dus toen ik  op 29 jarige leeftijd de vader van mijn dochter ontmoette, wisten we al snel dat we graag een gezinnetje wilden. Om mij heen werden vriendinnen allemaal zwanger en elke maand werd het lastiger om voor anderen blij te zijn, terwijl ik diep van binnen heel veel verdriet had. Zeker wanneer de goedbedoelde adviezen en opmerkingen kwamen, voelde ik mij machteloos. Mijn lijf en mijn baarmoeder lieten mij in de steek. Na langer dan 1 jaar proberen hadden we eindelijk een positieve zwangerschapstest. Maar helaas ging het al vrij snel daarna mis en kregen we een miskraam. Ik heb hier eigenlijk nooit om kunnen rouwen, een gevoel van falen als vrouw nam de overhand. Kort daarna zijn we naar het ziekenhuis doorverwezen, waar we meteen de medische molen ingingen. Vol goede moed begonnen we aan allerlei onderzoeken, maar wat bleek er was eigenlijk geen zichtbaar probleem. Na tig IUI pogingen, eerst zonder en toen mét hormonen, werden we door ververwezen voor IVF. De informatie avond gaf me hoop en tegelijkertijd ook een vreemd gevoel. Er werd verteld dat ongeveer de helft van de aanwezigen na het traject met een baby'tje naar huis ging. Ik weet nog dat ik alleen maar kon denken: alsjeblieft laat mij er eentje van zijn. Na 3 IVF pogingen konden we eindelijk zeggen dat we zwanger waren en wat was het een spannende zwangerschap. Omdat we graag een groter gezin wilden, gingen we na 2 jaar nogmaals het IVF traject in. Ook hier werden we na de 3e poging zwanger, maar bij de allereerste echo bleek dat er geen hartje klopte. Door de enorme teleurstelling, en omdat de pogingen via de zorgverzekering op waren, wist ik dit is het einde van mijn grote wens. Ik was inmiddels 38 jaar. Tijd om te rouwen nam ik niet echt, want ik vond dat ik toch blij moest zijn met mijn dochter.  Maar wanneer er nu wel of geen kindje is gekomen, het blijft toch afscheid nemen van de droom van het grote gezin. En wanneer we niet bij dit gevoel gaan stilstaan, dit niet doorvoelen, niet erkennen, dan gaat het zich vast zetten in je lichaam. Rouwen om de droom die niet zal uitkomen is daarom heel belangrijk, maar wordt in veel gevallen erg onderschat. In deze hele periode heb ik al mijn emoties niet willen voelen, maar van binnen was ik boos, oneindig veel verdriet, teleurgesteld in vooral mijzelf, ik was jaloers naar andere zwangere vrouwen, en ik onderdrukte het meeste ervan. Maar je lichaam slaat al deze emoties op en op een dag komt het eruit.

Het hele medische traject is heftig! De vele spuiten en andere hormonen. Om de dag naar het ziekenhuis gaan. In de wachtkamer zitten tussen zwangere vrouwen. Alle lichamelijke onderzoeken en steeds weer zo'n koude eendenbek. Vele teleurstellingen, veel verdriet. Ik heb er nooit bij stil gestaan, wat dit voor mij als vrouw betekend, want ik was bezig met zwanger worden. Dat was het doel, maar dat ik hierdoor totaal aan mijn gevoel, mijn emoties en mijn grenzen voorbij ging had ik niet in de gaten. Maar dit alles is zo traumatisch voor een vrouw.  En daarom wil ik graag een stukje met jullie mee wandelen op dit medische pad. 

In februari 2020 was mijn lichaam op. Ik had overal lichamelijke pijn, was moe, sliep slecht, ervaarde stress en ik voelde mij leeg. Ik moest eindelijk mijn diepste verdriet gaan aankijken en helen. In dit proces kwam ik erachter wat trauma doet met het menselijk lichaam en ging mij hierin verdiepen. Zodoende starte ik met de opleiding tot holistisch therapeut waar ik in december 2022 voor slaagde. Ik voelde al langer dat ik vrouwen, die in hetzelfde traject zitten als waar ik ooit in zat, wilde begeleiden met mijn kennis, dat zaadje had ik al heel lang in mijn hoofd geplant. En nu is eindelijk Droomouder, mijn nieuwe kindje, geboren. Ik ben onzettend dankbaar dat ik mij dienstbaar mag op stellen naar jou en jullie. Ik weet hoe graag je dit wilt en ik ben hier voor jou. Laten we samen deze reis aan gaan.

En natuurlijk kun je nog wel een jaartje wachten, maar geloof mij.... wachten en in spanning zitten gaat je niet verder helpen, ontspanning en bewustzijn wel. 

Een luisterd oor van een ervaringsdeskundige kan soms zo helpend zijn. Bij mij mag alles er zijn en nodig ik je uit om juist precies zo te zijn zoals je bent. Want wanneer je in een intensief medisch traject zit, is er meestal maar weinig aandacht, tijd en ruimte voor jou en je gevoelens. En juist deze aandacht verdienen jij en je lichaam zo ontzettend. En als geen ander weet ik hoe een medisch traject voelt. Natuurlijk is niet iedereen hetzelfde en ervaart niet iedereen het traject op één zelfde manier. Maar het is voor iedereen intensief, kwetsbaar en spannend.

Over Droomouder